Spaghetti in mijn hoofd. Ook vandaag weer.
Al weken ben ik bezig met kleuren, lettertypes, boeken, ideeën en blogs die nog niet bestaan. De website groeit met de dag in mijn hoofd, maar in WordPress bestaat er nog bijna niks. Dat vond ik frustrerend. Tot ik vandaag ontdekte dat ik misschien helemaal geen website aan het bouwen ben zoals ik dat kende vanuit mijn eigen praktijk.
Ik lig er al een tijdje uit, zit thuis met een burn-out. Terwijl ik het juist zo ontzettend naar mijn zin had op mijn ‘nieuwe werk’. Voor mijn gevoel was het werken binnen de ggz een verademing na het jarenlang eenzaam buffelen in mijn eigen praktijk.
Het moment waarop het niet meer lukte, herkende ik meteen. Ik snapte het alleen niet. Het ging al meer dan een jaar goed, ik deed mijn werk met ongelooflijk veel plezier en had zelfs mijn uren uitgebreid van 32 naar 36. In vier dagen. Ach, ik was er toch altijd al voor achten en dat half uurtje tot half zes kostte me geen enkele extra moeite. Dacht ik.
Op woensdag, mijn vrije dag, kon ik lekker thuis rommelen en in de avonden en weekenden was het vooral rustig in en om huis vertoeven. Gewoon, omdat ik daar het beste op ga.
Dus toen ik deze keer, naar mijn idee vrij onverwacht, voor de achtste keer omviel, herkende ik het gevoel, maar begreep ik het niet.
Na elke burn-out volgden cursussen, therapieën en medicatie. En steeds hielp het me weer overeind. Dan kon ik er weer een hele poos tegen.
Maar nu was het anders en was ik er helemaal klaar mee. Ik wilde van de hoed en de rand en een psychologisch onderzoek. Ik had zelf inmiddels een vermoeden en me daarin verdiept. Want wat nou als ik AuDHD zou hebben? Dat zou een hoop duidelijk maken.
En hoe had ik dat dan al die tijd niet op mezelf kunnen plakken, terwijl ik in mijn werk al zoveel jaren met neurodivergente kinderen, jongeren en volwassenen te maken heb? Zelfs mijn eigen zoon is met Asperger gediagnosticeerd. Ik had de overdracht altijd bij zijn vader gezocht, maar niets bleek minder waar.
De psycholoog bevestigde mijn vermoeden: AuDHD. Ze tekende het onderzoeksverslag en ik was van slag. Ook al had ik het aan zien komen, toch vond ik het gek. Dat het nu écht zo is.
Ik ben er eigenlijk twee.
De ene helft bestaat uit een intellectuele filosoof, die het liefst als een kluizenaar wil leven in een klein strandhuisje. De andere helft is een flamboyante, creatieve bohémien die avonturen wil beleven, projecten aangaat, altijd wel met iets bezig is en het liefst zwierend en zwaaiend van het leven zou willen genieten op inspirerende plaatsen.
Die twee passen voor geen meter bij elkaar.
De een houdt de ander voortdurend in bedwang. En het maakt niet uit voor wie ik kies: er is er altijd eentje teleurgesteld. Kies ik voor de kluizenaar, dan verveelt de bohémien zich kapot. Geef ik de bohémien haar zin, dan ligt de filosoof binnen de kortste keren overprikkeld onder een deken.
Vermoeiend.
Ik strijd dus al mijn hele leven tegen mezelf. Ook vandaag weer. Door dat website-idee.
Ik wilde iets doen met die AuDHD. Maar eerst moest alles kloppen.
En ik vond ook niet dat ik thuis kon zitten met een burn-out, maar wél een website over AuDHD kon bouwen, terwijl ze op mijn werk nog van niks wisten.
Vandaag zocht ik naar informatie over een arbeidsdeskundigheidsonderzoek. Ik wend me regelmatig tot ChatGPT om te sparren over van alles en nog wat. Hier komen vaak mooie inzichten en reflecties uit. Het helpt me om de spaghetti in mijn brein wat behapbaar te maken.
Zo ook vandaag.
Van de ene spaghettisliert kwamen we bij de andere. Ze plakten vandaag nogal aan elkaar vast, alsof de pan leeg gekieperd was en de olie niet meer toegevoegd.
En ineens kwam het inzicht.
Chat gooide blijkbaar ergens een scheut olie door de spaghetti.
De kluizenaar wilde begrijpen wat er met me gebeurde. De bohémien wilde kleuren, schrijven en maken. Misschien hoefde ik helemaal niet te kiezen.
Ik wilde helemaal geen goede blogs schrijven.
Ik wilde creativiteit.
Ik wilde mijn proces van spaghettistruggle beschrijven, alsof ik in een dagboek schreef. Ik wilde mijn proces van burn-out en herstel, mijn diagnose en alles wat daarna komt in een journal stoppen, zodat ik zelf wijzer kan worden van dit proces en er ook nog eens mijn creativiteit in kwijt kan.
Dát wilde ik.
En ik begreep dat het dan ook logisch is om bezig te zijn met kleur, sfeer, plaatjes en lettertypen.
De spaghettibrei was los en klopte weer. In elk geval voor vandaag dan toch.