Het is bloedheet in Nederland. Een hittekoepel heeft zich vanuit Frankrijk over ons land heen gevouwen. Op de weerkaarten lijkt het wel een soort kwal. Zo traag beweegt dit ding zich ook. Mijn lijf zucht en steunt onder deze tropische warmte. Mijn brein lijkt alleen maar te willen denken aan verkoelende bergmeertjes met een aangename temperatuur, schaduw van de omringende bossen en de zwoele geur van bramen en bosbessen in het midden van de zomer. Mijn brein is in de Franse en Zwitserse Alpen.
Ik hou niet van op vakantie gaan. Ik vind dat veel te veel gedoe. Want vakantie betekent blijkbaar dat je van alles moet. Je moet ergens heen waar het interessant is, en omdat het interessant is, moet je vervolgens ook alles bekijken. Samen met duizenden anderen die precies hetzelfde plan hadden.
Zomervakantie staat voor mij gelijk aan stress. Warm, druk, dingen moeten die ik niet wil moeten.
Ik kan eigenlijk geen enkele vorm van vakantievieren bedenken waar ik me prettig bij voel. En ik heb er echt al veel uitgeprobeerd. Behalve dan een luxe cruiseschip, maar ook dat lijkt me niet fijn. Kun je tegenwoordig op RTL7 volgen. Ook druk, warm, veel mensen en van alles te doen. Het ergste lijkt me backpacken. Ook nooit gedaan. Het idee alleen al om écht met een rugzak, vol met een tentje, brandertje, sneldrogende handdoek, gevriesdroogd voer en weet-ik-veel-wat-voor-outdoorfratsen de natuur te moeten trotseren, lijkt me vreselijk. Ik ben niet avontuurlijk. Tenminste... niet met mijn lijf. Het maakt me paniekerig.
Ik heb behoefte aan structuur en orde, comfort en duidelijkheid.
Mijn brein echter, is voor mij een waar landschap van avonturen. Daar kan ik beleven wat ik wil en onderzoeken waar ik behoefte aan heb. Ik kan niet alleen op avontuur met een backpack en reisgids en zo naar Santiago de Compostella lopen, ik kan ook op avontuur in de wetenschap, filosofie, op het World Wide Web en allerlei andere plekken waar ik met mijn lijf niet naar toe wil, maar waar ik in mijn hoofd een scala aan belevenissen vind waar ik blij van word. Ook in de zomer, ook met 38 graden plus in juni. Ook vandaag. Dus lig ik heerlijk in een stoel met de ventilator aan en backpack er op los in mijn brein. Van de warmte heb ik ineens geen last meer.
Misschien ben ik wel degelijk een backpacker. Alleen hoef ik er nooit mijn huis voor uit. Mijn backpack weegt niks. Hij zit tussen mijn oren.
Sommige mensen verzamelen stempels in hun paspoort. Ik verzamel nieuwe verbindingen in mijn brein.