Lees over mij.

Niet omdat ik antwoorden heb hoor.

Maar omdat schrijven mij helpt om de vragen die ik heb beter te begrijpen.

BreinSpaghetti ontstond niet om iets uit te leggen.

Het ontstond omdat mijn hoofd rustiger wordt zodra mijn gedachten op papier landen.

Het dagelijks leven wordt er voor mij net wat minder ingewikkeld van.

Misschien herken jij daar iets van.

Als iedereen de deur uit is en het huis weer stil wordt, zet ik koffie.

Dan klap ik mijn laptop open.

Ik geniet van het moment en laat de stilte toe.
Als er stilte is, komen de verhalen.
De mooie zinnen. En soms alleen een woord.

Daar word ik blij van.

Ik kijk naar buiten. Mijn gedachten dwalen af en voor ik het in de gaten heb, sta ik in de tuin.
De planten krijgen water en een kleine inspectie.
Mijn zelf opgekweekte dahlia's ontvouwen zich inmiddels tot prachtige bloemen.
Dat ontroert me en ik ben er trots op.

Net zoals ik trots ben op mijn gezin. Een heerlijk warm nest. 
Met routines en rituelen.
De meest veilige haven waar ik maar kan zijn.

Vanuit die veilige haven reis ik de hele wereld over.

Ik verwonder me over de natuur. Over andere landen. Over mensen. 
Over hoe verschillend we leven en hoeveel we eigenlijk op elkaar lijken.

Ik zwem mee door oceanen of beklim ineens een berg. 
Vanuit mijn luie stoel reis ik graag mee met David Attenborough, Joanna Lumley,Tom Waes en Floortje Dessing.

Mijn hoofd blijkt een geweldige reisgenoot.
Mijn lijf blijft liever thuis.

Ik haak serieus af zodra het woord vakantie valt.
Dan ontstaat er paniek in mijn hoofd.

Te veel.

Te druk.

Te warm.

Te ingewikkeld.

Reizen zou geweldig zijn als ik mezelf met huis en al kon teleporteren. Jammer genoeg bestaat dat alleen nog in boeken, films en series.
We reizen naar de maan, naar mars.
AI ontwikkelt zich razendsnel. Maar teleporteren...
Helaas.

Ik vind veel van de wereld.
Van oorlog. Van klimaat. Van onrecht.
Soms denk ik dat je voor minder de barricades op zou gaan.
Maar tegen de tijd dat ik alles goed van alle kanten bekeken heb...

...is de barricade alweer afgebroken.

Nee.

Ik ben geen actieve activist.

Ik probeer wel mijn mening te geven.
Op een zachte manier.

Met ruimte voor wat een ander mooi of belangrijk vindt. 
Ook als dat niet hetzelfde is als mijn mooi of belangrijk.

Dat lukt niet altijd hoor.

Soms zeg ik iets voordat ik erover nagedacht heb.
Dan raakt iemand gekwetst.

Of boos.

Ik heb ooit geleerd dat je altijd terug mag komen op iets wat je gezegd of gedaan hebt.
Soms is een oprechte sorry dan genoeg.

Soms ook niet.

Acceptatie is misschien wel het belangrijkste woord dat ik de afgelopen jaren heb leren kennen.
Ik probeer anderen te accepteren zoals ze zijn.

En misschien nog wel belangrijker...

Ik probeer inmiddels mezelf te accepteren zoals ik ben.

En zo ontstond BreinSpaghetti