Ik kom net uit de tuin. Voorzichtig zet ik de eerste afgeknipte dahlia van dit jaar in een vaasje op tafel. Zo krijgt de rest buiten weer ruimte om zich verder te ontvouwen.
Ik ben er stiekem best trots op. Helemaal zelf opgekweekt vanuit de knol.
Op tafel ligt mijn nieuwste boek over wielrennen. Tussen mijn laptop, notitieboekjes en knutselmateriaal. Het oogt wat rommelig, maar voelt voor mij als heel normaal.
Tot ik me laatst ineens afvroeg...
Waarom heb ik eigenlijk altijd een project?
Sinds ik bezig ben met begrijpen hoe mijn brein werkt, ben ik anders naar mijn leven gaan kijken. En ineens zag ik iets wat me nooit eerder echt was opgevallen.
Mijn projecten veranderen steeds van onderwerp, maar de structuur kent steeds hetzelfde patroon.
Het begint altijd hetzelfde.
Ik hoor iets.
Ik lees iets.
Ik zie iets.
En voor ik het weet...
...zit ik in een project.
En als ik terugkijk, doe ik dit eigenlijk al mijn hele leven.
Als meisje van zes belandde ik met een zware longontsteking in het ziekenhuis. In quarantaine.
Daar begon mijn eerste project.
Het was 1976.
Nog niet echt de tijd waarin je jezelf als kind kon vermaken met een tablet of telefoon. Ik moest gewoon wachten tot er bezoek kwam.
Mijn moeder wist dat ik van lezen hield en had bij de plaatselijke boekhandel een leuke serie ontdekt: Pol Pel en Pingo.
En terwijl buiten en op school het gewone leven doorging, lag ik in het ziekenhuis waar ik afleiding vond in de grappige en zorgeloze wereld van 3 dierenvrienden. Ik wilde nog maar één ding: zo lang mogelijk in die leuke wereld blijven.
Dus mobiliseerde ik iedereen.
Kwam er bezoek?
Dan hoefde ik alleen maar....
...een nieuw Pol, Pel en Pingo-boekje.
Volgens mij werd stad en land afgelopen voor een nieuw exemplaar. Dat was toen zo hè. Je kon niet even via Bol.com of Amazon de hele serie ineens bestellen. Je ging gewoon naar de boekhandel. En die konden dan eventueel bestellen.
Ik heb de meer dan dertig boekjes nog steeds. Helemaal stukgelezen.
Achteraf denk ik dat dit mijn eerste bewuste project was. Al wist ik dat toen zelf nog niet.
Toen ik 10 werd, kreeg ik een dagboek.
Op school had ik geleerd dat Anne Frank haar dagboek begon met 'Lieve Kitty'. Dus deed ik dat ook. En dat zat me dwars. Ik wilde origineel zijn, maar kwam op niets anders dan ook 'Lieve Kitty'.
Een dagboek is er nog steeds. Ik schrijf geen ‘lieve Kitty’ meer, maar ben nog steeds niet tevreden over mijn niet - originaliteit van toen.
De oude platenspeler van mijn ouders verhuisde naar mijn kamer.
Ik werd fan van o.a. Elvis en The Everly Brothers (duh). Ik kende de muziek uit mijn hoofd, maar de teksten eigenlijk nog steeds niet. Dat doet muziek met mij.
Ik hoor de melodie eerder dan de woorden. En met de woorden komt het meestal nooit meer goed.
In VWO-2 ontmoette ik de Egyptenaren bij geschiedenis.
Ik sleepte de bibliotheek leeg aan alles wat ik hierover kon vinden. We gingen naar Leiden, naar het Rijksmuseum Van Oudheden.
Daar stond ik oog in oog met een mummie.
Nou, ja, de mummie lag.
En toen las ik net teveel over oude vloeken in de boeken.
Project gesloten.
Daarna volgden ze elkaar in hoog tempo op, de projecten.
Max Havelaar.
Mount Everest.
Badminton.
Trompet.
Zes orkesten tegelijk.
Art Journaling.
Handlettering.
Spiritualiteit.
Geloof.
Slechts een kleine greep uit een een heel arsenaal aan projecten en daarmee ook spullen.
En ieder project kende zijn eigen wereld en eigen tijd en verdween uiteindelijk in mijn rugzak met het label 'levenservaring'.
Ik heb heel lang gedacht dat ik op zoek was naar het 'perfect leren beheersen van mijn project'. Ik ben er sinds kort achter dat het helemaal geen 'streven naar perfectie' is. Waar ik naar op zoek ben, is 'verzadiging'. Ik wil mijn onderwerp begrijpen en doorgronden. Voelen hoe iets werkt.
En als mijn nieuwsgierigheid verzadigd is...
...is het project klaar.
Inmiddels staan er dahlia's in mijn tuin, probeer ik een olijfboom in leven te houden en lees ik boeken over wielrennen, omdat het de tijd van de Tour de France is.
Er ondertussen broeit er alweer iets nieuws. Ik weet nog niet precies wat. Maar ik weet inmiddels hoe het werkt. Het begint namelijk altijd hetzelfde.
Ik hoor iets.
Ik lees iets.
Ik zie iets.
En voor ik het weet...